Management of PD

แพทย์ควรเริ่มใช้ยารักษาผู้ป่วยโรคพาร์กินสันเมื่อไหร่?

ลักการรักษาโรคพาร์กินสันคือ การทำให้ผู้ป่วยสามารถปฏิบัติกิจวัตรประจำวันได้อย่างปกติสุข โดยปราศจากการรบกวนจากโรคหรือให้มีอาการจากโรคน้อยที่สุด

ดังนั้นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงในการรักษาผู้ป่วยพาร์กินสันหนึ่งคนจีงไม่ได้ขึ้นกับการรักษาให้อาการของผู้ป่วยหายไปซึ่งอาจทำให้แพทย์รู้สึกดีที่ทำให้อาการของผู้ป่วยหายได้ เนื่องด้วยยาที่เป็น Neuroprotection ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนในปัจจุบัน

ปัจจัยที่ควรคำนึงถึงในการเริ่มการรักษาผู้ป่วยโรคพาร์กินสันได้แก่

  1. อาการของผู้ป่วยมีผลต่อการใช้ชีวิตหรือการทำงานของผู้ป่วยหรือไม่ ซึ่งผู้ที่บอกได้ดีที่สุดก็ไม่ใช่แพทย์แต่เป็นผู้ป่วย 
  2. กลุ่มอายุของผู้ป่วย
  3. ชนิดของยาและผลข้างเคียงของการใช้ยา

โรคพาร์กินสันมี “ผลกระทบต่อผู้ป่วย” เมื่อ……

  • เพียงพอที่อาการนั้นจะนำผู้ป่วยมาพบแพทย์เพื่อรักษาภาวะนั้น
  • เพียงพอที่จะมีผลกระทบต่อผู้อยู่ใกล้ชิดหรือผู้ร่วมงาน
  • เพียงพอที่จะทำให้แพทย์วินิจฉัยได้อย่างชัดเจนและมีผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของผู้ป่วย
  • เพียงพอที่จะมีผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตปกติ สังคมและการงาน

หลักการที่ได้ถือปฎิบัติในการรักษาผู้ป่วยกันคือ”จะเริ่มการรักษาด้วยยาเมื่อผู้ป่วยมีอาการที่มีผลกระทบต่อชีวิตประจำวันหรือหน้าที่การงาน” จะเห็นได้ว่าหลักการรักษานี้แทบจะเรียกได้ว่า ขึ้นกับความต้องการของผู้ป่วยเป็นหลักสำคัญ

“การรักษาผู้ป่วยพาร์กินสันจะเริ่มรักษาเมื่ออาการของผู้ป่วยกระทบต่อชีวิตประจำวันของผู้ป่วยจริงหรือไม่?”

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: